8 Mart’ın Gölgesinde: Kutlama mı, Vicdan Muhasebesi mi?

Her yıl 8 Mart geldiğinde çiçekler dağıtılır, güzel sözler paylaşılır, kadınların değeri üzerine uzun uzun konuşulur. Ancak bu anlamlı günün coşkusu, ne yazık ki acı bir gerçekle gölgeleniyor: Kadın cinayetleri. Bir yanda “kadınlar baş tacıdır” diyen söylemler, diğer yanda her gün bir kadının hayatının elinden alınması… İşte tam da bu çelişki, 8 Mart’ı yalnızca bir kutlama günü olmaktan çıkarıp derin bir vicdan muhasebesine dönüştürüyor.
Kadın cinayetleri sadece bireysel suçlar değildir; toplumsal bir sorunun en sert yüzüdür. Bir kadının hayatına son verilmesi, aslında bir toplumun adalet duygusunun, vicdanının ve değerlerinin sorgulanması demektir. Çünkü bir ülkede kadınlar korkarak yaşıyorsa, o toplumda özgürlükten söz etmek mümkün değildir.
Sorunun kökeni yalnızca şiddet eğilimli bireylerde değil; eşitsizliği normalleştiren anlayışta, “namus”, “kıskançlık”, “öfke” gibi bahaneleri hafifleten dilde ve şiddeti görmezden gelen sessizlikte yatıyor. Oysa şiddetin hiçbir gerekçesi olamaz. Bir kadının yaşam hakkı tartışma konusu bile yapılamaz.
Kadınları korumak bir lütuf değil, devletin ve toplumun en temel görevidir. Yasaların caydırıcı olması, uygulamanın kararlı yürütülmesi ve en önemlisi zihniyet dönüşümünün sağlanması gerekir. Çünkü gerçek çözüm yalnızca cezalarla değil; eğitimle, bilinçle ve eşitlik kültürüyle mümkündür.
8 Mart’ta kadınlara çiçek vermek güzel bir jesttir; ama asıl anlamlı olan, onların korkusuz yaşayabildiği bir dünya kurmaktır. Kadınların sokakta, evde, işte, hayatın her alanında güvende olduğu bir düzen sağlanmadan yapılan her kutlama eksik kalacaktır.
Bugün atılması gereken en önemli adım şudur: Kadınların sesi olmak, susmamak ve unutmamak. Çünkü unutulan her acı, tekrar yaşanma riski taşır. Kadınların yaşadığı bir dünya için değil; kadınların özgürce yaşadığı bir dünya için mücadele etmek zorundayız. İşte o zaman 8 Mart gerçekten bir bayram olabilir.